ogrzewanie podłogowe

Izolatory energetyczne to ogólna określenie izolatorów stosowanych w elektroenergetyce. Zadaniem izolatorów jest izolowanie przewodów m.in. linii elektroenergetycznych od siebie i od konstrukcji wsporczych.

Izolacja ta ma elementarny oddziaływanie na parametry linii, a od przyjętych układów izolacyjnych zależy postać słupów, gabaryty linii, parametry i zacięcie eksploatacji. Mało tego właściwości izolacyjnych izolatory muszą cierpieć siłę naciągu przewodu, kiedy i przewodu w warunkach krytycznych zadłużenia sadzią, lodem azali wiatrem.

Spis treści

• 1 Podstawowe parametry
• 2 Oznaczenia izolatorów
• 3 Podział
  • 3.1 Izolatory liniowe stojące
  • 3.2 Izolatory liniowe wiszące
  • 3.3 Izolatory stacyjne wsporcze
  • 3.4 Izolatory przepustowe
  • 3.5 Zobacz też

//

Podstawowe parametry

Podstawowe parametry charakteryzujące izolatory w elektroenergetyce to:

• napięcie znamionowe (kV)
• droga upływu (cm)
• droga przeskoku (cm)
• droga przebicia (cm)
• napięcie probiercze 50 Hz przy deszczem (kV)
• napięcie probiercze udarowe o kształcie 1,2/50 μs (kV)
• napięcie przeskoku 50 Hz na sucho (kV)
• napięcie przeskoku 50 Hz wobec deszczem (kV)
• obciążenie probiercze (kN)
• wytrzymałość mechaniczna (kN)
• wytrzymałość elektromechaniczna (kN)

Oznaczenia izolatorów

Izolator kołpakowy ceramiczny

Do oznaczania izolatorów w elektroenergetyce stosuje się symbole:

• L - izolatory liniowe
• S - izolatory stojące
• W - izolatory wsporcze
• K - izolatory kołpakowe
• G - izolatory odciągowe
• Z - izolatory przeciwzabrudzeniowe
• D - izolatory o konstrukcji w kształcie litery delta (deltowe)
• P - izolatory o konstrukcji pniowej (nieprzebijalne)

Izolatory pniowe o długości pnia co w żadnym razie trzy cięgi większej od średnicy nazywamy izolatorami długopniowymi. W przypadku, jak środek izolatora pniowego nie zawiera szczeliny powietrznej (jest pełne), mówimy o izolatorach pełnopniowych.

Podział

Izolator deltowy (LSD

Najczęściej spotykane izolatory w elektroenergetyce to:

• izolatory liniowe stojące,
• izolatory liniowe wiszące,
• izolatory stacyjne wsporcze,
• izolatory przepustowe.

Izolatory liniowe stojące

Izolatory liniowe stojące to forma izolatorów stosowanych w liniach elektroenergetycznych średniego napięcia i wysokiego napięcia zaś w rozdzielniach napowietrznych jak wsporniki szyn i części odłączników tudzież bezpieczników.

Najczęściej spotykane typy izolatorów stojących to w tej chwili nie stosowane: izolatory deltowe (LSD - o niezbyt korzystnym kształcie i podatne na wyładowania niezupełne), szerokokloszowe (szerszy górny abażur z większym natężeniem niewrażliwe na przeskoki) i uniwersalnie stosowane izolatory pniowe (LSP - o znacznej odporności na uderzenia i dobrej wytrzymałości elektrycznej w sąsiedztwie zanieczyszczeniach).

Izolatory liniowe wiszące

Izolatory liniowe wiszące to gatunek izolatorów stosowanych w liniach elektroenergetycznych głównie wysokiego napięcia i przeznaczone są one do pracy mechanicznej przed chwilą na elastyczność. Na ogół spotykane izolatory wiszące to typu łańcuchowego.

Łańcuch izolatorów

Łańcuchem izolatorowym nazywamy jeden albo więcej izolatorów wiszących połączonych szeregowo pospołu z osprzętem, a rozróżnia się związki łańcuchów:

• jednorzędowy - składowy z jednego albo więcej izolatorów wiszących połączonych szeregowo,
• wielorzędowy - grupa dwóch czy też więcej takich samych łańcuchów izolatorowych jednorzędowych połączonych równolegle,
• złożone - grupa dwóch ewentualnie więcej jednorzędowych czy też wielorzędowych łańcuchów izolatorowych w układzie zapewniających określone właściwości elektryczne albo mechaniczne np. relacje V i Y.

Najczęściej w Polsce na liniach 110, 220 i 400 kV stosuje się izolatory długopniowe ceramiczne czy też kompozytowe (LP) zaś izolatory kołpakowe szklane (LK). Izolatory te zawieszane są w typowych układach izolacyjnych:

• na słupach przelotowych: łańcuchy wiszące ŁP i ŁP2 zaś ŁPV i ŁPV2,
• na słupach mocnych: łańcuchy odciągowe ŁO, ŁO2, ŁO3,
• w IV strefie zabrudzeniowej na słupach przelotowych: specjalne łańcuchy figurowe ŁPA, ŁPY, ŁPX albo ŁPX2.

Na świecie raz za razem częściej stosowane są ponadto izolatory z kauczuku silikonowego z uwagi na dookoła 20% niższą cenę od porcelanowych, mniejszą wagę i większą wytrzymałość na uszkodzenia mechaniczne.

Izolatory stacyjne wsporcze

Izolatory wsporcze wnętrzowe służą do mocowania szyn, styków w odłącznikach zaś bezpieczników. Izolatory nie są obciążone mechanicznie, a istotne są tu siły elektrodynamiczne w sąsiedztwie zwarciach - w takim razie nieodzowność zwiększania średnicy izolatora ku dołowi. Na domiar tego tradycyjnie wykonanych izolatorów stosuje się także izolatory żywiczne i silikonowe.

Izolatory wsporcze napowietrzne dawno realizowane były równie kiedy izolatory łańcuchowe wiszące jak wieloczłonowe o sztywnych połączeniach między ogniwami. Współcześnie wieloczłonowe izolatory występują właśnie na rzecz najwyższych napięć - wówczas człony niższe mają większe średnice.

Izolatory przepustowe

Izolatory przepustowe służą do przeprowadzenia tory przy napięciem (wysokim, średnim azali niskim) przez ścianę uziemioną. Po dwóch stronach ściany mogą przebiegać jednakowe ewentualnie różne warunki:

• powietrze w urządzeniu wnętrzowym,
• powietrze w urządzeniu napowietrznym,
• olej w transformatorze bądź kondensatorze,
• olej w wyłączniku olejowym.

W związku z tym spotyka się typy izolatorów przepustowych:

• ścienny wnętrzowy - do przejścia przez ścianę ewentualnie przegrodę w rozdzielni wnętrzowej,
• napowietrzno-wnętrzowy - na wejściu linii napowietrznej albo kablowej do rozdzielni wnętrzowej,
• wnętrzowo-transformatorowy,
• napowierzno-transformatorowy,
• wnętrzowo-wyłącznikowy,
• napowietrzno-wyłącznikowy.

W przypadku napięć niskich i średnich wolno spotykać izolatory przepustowe zaledwie porcelanowe, lecz w górę 20 kV mogą wypisać się iskry ślizgowe co wymaga skomplikowania konstrukcji izolatora (tzw. kieszenie zametalizowane azaliż zametalizowanie ewentualnie zagrafitowanie powierzchni wewnętrznej); stosuje się również izolatory wielorurowe. W przypadku wysokich napięć izolatory porcelanowe nie są stosowane z uwagi na maszyneria przebicia cieplnego - tu użycie znalazły izolatory kondensatorowe z papieru bakelizowanego w osłonie porcelanowej, izolatory przepustowe olejowe (porcelana jest zbiornikiem na oliwa), izolatory przepustowe papierowo-olejowe (w dodatku samotność z papieru bakelizowanego, papierowe bariery albo metalowe przegrody do sterowania kondesatorowego). Raz za razem częściej spotykane są także izolatory wsporcze silikonowe.

   

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Izolatory energetyczne

Zobacz też

• Izolator elektryczny.

Napięcie sieciowe – energia elektryczne występujące w sieci niskiego napięcia danego kraju. Zasilanie sieciowe posiada charakterystykę sinusoidalną i w związki od kraju: częstotliwość 50 ewentualnie 60 Hz i energia od 110 do 230 V (w Polsce 230 V / 50 Hz - określa to Rzeczpospolita polska Standard PN-IEC 60038). Gros urządzeń powszechnego użytku jest zasilana z wykorzystaniem napięcia sieciowego czy też napięciem przetworzonym z napięcia sieciowego, obok użyciu przekształtników napięcia.

Należy nalepić etykietę, że cena 230 V, to cena skuteczna napięcia przemiennego. Szczytowa koszt sinusoidy niedaleko 230 V wynosi 230 * √2 = 325 V.

Zobacz również: festiwal zagadnień z zakresu elektryczności.

Osprzęt kablowy to zbiór elementów do wykonywania i ochrony połączeń pośrodku kablami elektrycznymi, podczas gdy również rozgałęziania i zakończania kabli kiedy: mufy, głowice, złączki, końcówki, itp.

Osprzęt do łączenia tzw. kabli suchych o izolacji polietylenowej na napięcia 110 kV i wyższe wykonywany jest w postaci taśm samowulkanizujących się, aliści i stosuje się wtrysk do odpowiedniej formy masy polimerowej w miejscu montażu.

W przypadku kabli o izolacji np. olejowej, gazowej azali wodnej istnieje również armatura pomocnicza do zapewnienia odpowiednich warunków izolacji, wpływająca na koszty montażu i eksploatacji linii kablowej.

Właściwy składanie osprzętu ma rudymentarny oddziaływanie na solidność eksploatacji linii.

Elektroenergetyka – podgrupa energetyki i elektrotechniki dotyczącą wytwarzania, przesyłu i rozdziału energii elektrycznej. Jej głównym zadaniem jest twierdzenie ciągłego (niezawodnego) dopływu energii elektrycznej o odpowiedniej (wysokiej) jakości do odbiorcy.

Elektroenergetyka obejmuje m.in. następujące zagadnienia:

• elektrowni
• generatorów
• transformatorów energetycznych
• wyłączników mocy
• odłączników
• odgromników
• przekładników prądowych
• przekładników napięciowych
• maszyn elektrycznych

jak również zagadnień ogólnych:

• zarządzanie, programowanie i rozkład sieci elektroenergetycznych

Linki zewnętrzne

• Główne założenia rządowego Programu na rzecz elektroenergetyki (2006)
• Informacja NIK o wynikach kontroli restrukturyzacji i przekształceń własnościowych w sektorze elektroenergetycznym

Paliwo syntetyczne - benzyna otrzymane w drodze syntezy chemicznej mogące mianować alternatywę na rzecz benzyny ewentualnie oleju napędowego. Dzielimy je w oparciu o zastosowany materiał na:

• Gas to liquid (GTL) - paliwa otrzymywane z gazu ziemnego
• Carbon to liquid (CTL) - paliwa otrzymywane z węgla
• Biomass to liquid (BTL) - paliwa otrzymywane z biomasy

Dotychczas w najwyższym stopniu rozwinięte są dubel pierwsze danie technologie. Benzynę syntetyczną opartą na węglu stosowano w tym momencie na przestrzeni II wojny światowej, dzisiaj jest uniwersalnie stosowana w RPA. Wyrób paliw syntetycznych opartych na biomasie jest dzisiaj w fazie eksperymentów, natomiast być może skombinować dużą moda na skutek promocji rozwiązań korzystnych na rzecz środowiska naturalnego (biopaliwa są promowane w ramach walki z globalnym ociepleniem).

Podstawowym rodzajem syntezy zastosowanym obok produkcji paliw syntetycznych jest łączenie Fischera-Tropscha.

Do paliw syntetycznych należą:

• benzyna syntetyczna
• dimetyloeter (DME)
• syntetyczne substytuty oleju napędowego (np. SunDiesel)
• metanol

Paliwa syntetyczne w Polsce

Rozważana jest wyrób paliw syntetycznych w Polsce w oparciu o duże zasoby węgla.

Ta agenda jest zalążkiem. Jeżeli możesz, rozbuduj ją.

Przypisy

1. ↑ Statystycznie niezaliczany do paliw syntetycznych, tymczasem na ogół produkuje się go w drodze syntezy chemicznej
2. ↑ Koledzy Węglowa pracuje powyżej benzyną z węgla (pl). W: Teberia .
3. ↑ Etylina z węgla (pl). W: Teberia .

Linki zewnętrzne

• Tania Etylina z drewna ewentualnie węgla (pl)

Schemat prostej sprężarkowej pompy ciepła 1) kondensor, 2) zawór duszący (czy też naczynie włosowate), 3) parownik, 4) sprężarka.

Pompa ciepła jest urządzeniem wymuszającym przepływ ciepła z obszaru o niższej temperaturze do obszaru o temperaturze wyższej. Sprawa sądowa ów przebiega nie zważając na naturalnemu kierunkowi przepływu ciepła i zachodzi z powodu dostarczonej z pozornie energii mechanicznej (w pompach ciepła sprężarkowych) albo energii cieplnej (w pompach absorpcyjnych).

Pompy ciepła w większości wypadków mają przeznaczenie w:

• gospodarstwach domowych (chłodziarki, zamrażarki)
• przetwórstwie spożywczym (chłodnie, zamrażalnie, fabryki lodu)
• klimatyzacji pomieszczeń (oziębianie pomieszczeń)
• chłodnictwie
• ogrzewaniu pomieszczeń ciepłem pobieranym z otoczenia (z gruntu, zbiorników wodnych albo powietrza)

W chłodziarkach i zamrażarkach miło jest “wypompowywane” z przechowywanych produktów (co obniża ich temperaturę) a oddawane do pomieszczenia, w którym stoi schładzarka albo zamrażalnik. Ulewa ciepła zastosowana do ogrzewania pomieszczeń “wypompowuje” serdecznie z otoczenia o niskiej temperaturze (z gruntu czy też powietrza na pozornie budynku) i po podniesieniu temperatury czynnika roboczego oddaje miło do ogrzewanego pomieszczenia.

Spis treści

• 1 Norma działania
• 2 Sprawność
• 3 Zobacz też
• 4 Linki zewnętrzne

//

Norma działania

Nazwa “ulewa ciepła” jest użyta przez analogię do nazwy uniwersalnie znanej “pompy hydraulicznej” pompującej płyn (przeważnie wodę) z u dołu położonego zbiornika do zbiornika położonego wyżej. Zarówno “oberwanie chmury hydrauliczna” podczas gdy i “oberwanie chmury ciepła” potrzebują energii dostarczonej z pozornie. Podczas gdy serdecznie płynie w naturalnym kierunku (od wyższej temperatury do niższej), przepływ tego ciepła być może być wykorzystany do napędu silnika cieplnego jednakowo gdy przepływ wody płynącej grawitacyjnie z góry na dół napędza motor hydrauliczny (turbinę wodną). Iżby “wymusić” miło do płynięcia w odwrotnym kierunku (od temperatury niższej do wyższej) powinno się z pozornie przynieść energii do napędu, równie gdy w sąsiedztwie pompowaniu wody z dolnego zbiornika do górnego. Obok odpowiedniej konstrukcji “oberwanie chmury ciepła” i “napęd termiczny” mogą być jednym urządzeniem, jednakowo kiedy jednym urządzeniem mogą być oberwanie chmury hydrauliczna i motor hydrauliczny (np. turbina Kaplana) w elektrowni szczytowo-pompowej.

Sprężarkowe pompy ciepła realizują krążenie termodynamiczny (cyrkulacja Lindego), będący odwróceniem obiegu silnika cieplnego. Miło jest pobierane przez wstępny faktor termodynamiczny (freon, amoniak, sprężony dwutlenek węgla) w parowniku (dolne źródło ciepła), w którym element odparowuje i trafia do sprężarki, dokąd rośnie ikra wewnętrzna czynnika (a w takim przypadku i wysoka temperatura), a potem w skraplaczu oddaje serdecznie (górne źródło ciepła) skraplając się i przez zawór duszący czy też rurkę kapilarną, trafia z powrotem do parownika.

Pompy ciepła wykorzystują miło niskotemperaturowe (o niskiej energii) (w praktyce 0°C - 60°C), trudne do innego praktycznego wykorzystania.

Sprawność

Do scharakteryzowania pomp ciepła nie używa się typowego pojęcia sprawności, przecież współczynnika wydajności pompy ciepła, tzw. COP, kto jest gładki stosunkowi uzyskanego w górnym źródle ciepła do włożonej pracy (w przypadku układu sprężarkowego). Stopa ów przypadkiem otrzymywać w praktyce wartości od naokoło 3 do kilkunastu, co oznacza dużą ekonomizacja energii elektrycznej w porównaniu ze zwykłym grzejnikiem elektrycznym (w którym ustosunkowanie się ciepła do energii elektrycznej jest nieodległy liczbie jeden).

Efektywność cieplna pompy cieplnej zależy mocno od różnicy temperatur.

Przy wykorzystaniu pompy do ogrzewania zakłada się, że źródło energii cieplnej jest darmowe stąd stawka efektywności określa się jak podejście całkowitej energii na skraplaczu, do energii pobranej z sieci elektrycznej.

gdzie:

• Es, Ee - swada przekazana w skraplaczu i dostarczona swada elektryczna,
• Ts, Tp - wysoka temperatura skraplacza i parownika (wyrażona w skali absolutnej),
• ηc - biegłość cyklu Carnota

Temperatura skraplacza jest od kilku do kilkunastu stopni wyższa od temperatury ogrzewanego pomieszczenia, a gorączka parownika jest o parę stopni niższa od temperatury źródła ciepła.

Ze wzoru tego wynika, że pompy ciepła mają dużą skuteczność obok małej różnicy temperatur, a tracą ją żwawo jak jeden mąż ze wzrostem tej różnicy.

Równość w powyższym wzorze przypuszczalnie być osiągnięta jeno w doskonałej, odwracalnej pompie ciepła. Rzeczywiste urządzenia mają niższą skuteczność, z powodu przede wszystkim dwóch efektów:

• nieodwracalności procesów przekazu ciepła w parowniku i skraplaczu (odwracalne procesy musiałyby przemykać bez granic jest dozwolone, byłyby wobec tego w zasadzie bezużyteczne),
• strat energii (tarcia) w sprężarce, opory przepływu czynnika chłodzącego.

Seryjnie budowane sprężarkowe pompy ciepła osiągają typowo biegłość równą 50–60% sprawności pompy doskonałej. W odniesieniu do wystandaryzowanych warunków pracy (gorączka parownika 0°C = 273 K, gorączka skraplacza 50°C = 323 K) daje to stopa efektywności pompy wokół 3,5, co oznacza, że nad 70% dostarczonego przez pompę ciepła pochodzi z dolnego źródła, a resztka z sieci elektrycznej.

Dodatkowo, w przypadku, kiedy parownik odbiera serdecznie od otaczającego powietrza, następuje skokowy ubytek sprawności w sąsiedztwie temperaturze powietrza pod 0°C. Jest to podyktowane oszranianiem się parownika i koniecznością okresowego odwracania obiegu pompy celem odszronienia.

Zobacz też

• chłodziarka
• silnik cieplny
• kolektor słoneczny
• rekuperator

Linki zewnętrzne

• (en) Grzanie i oziębianie z wykorzystaniem pomp ciepła

Elektrownia orbitalna – proponowany wyuczony księżyc usytuowany na wysokiej orbicie, włączony kiedy elektrownia słoneczna i przesyłający energię na Ziemię za pomocą mikrofal do specjalnej anteny odbiorczej. Zaletą w stosunku do tradycyjnych elektrowni słonecznych byłoby nieprzerwane wystawienie jego ogniw na światło Słońca, nie zmieniające się w relacje od pogody, pory dnia ani pory roku. Wartość takiej konstrukcji jest atoli nader nierzeczywisty a prawdopodobnie być płeć piękna rozważana jeno w owym czasie, jak co najmniej jeden z poniższych warunków zostanie spełniony:

• loty orbitalne daleko stanieją,
• przemysł orbitalny umożliwi konstrukcję takich elektrowni z materiałów zza Ziemi,
• ceny energii wysoko wzrosną,
• zostaną podjęte decyzje o ograniczeniu wyczerpania paliw kopalnych i przestawieniu przemysłu na alternatywne źródła energii.

Artystyczna wyobrażenie elektrowni orbitalnej.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Opis
• 3 Problemy
  • 3.1 Wartość wyniesienia na orbitę
  • 3.2 Bezpieczeństwo
• 4 Ekonomia
  • 4.1 Porównanie z paliwami kopalnymi
  • 4.2 Porównanie z energetyką jądrową
  • 4.3 Porównanie z energetyką fuzyjną
  • 4.4 Porównanie z naziemną energetyką słoneczną
  • 4.5 Porównanie z innymi odnawialnymi źródłami energii
• 5 Przypisy
• 6 Zobacz też
• 7 Linki zewnętrzne

//

Historia

Projekt elektrowni orbitalnej. NASA, 1976 r.

Pierwsze projekty elektrowni orbitalnej pochodzą z lat sześćdziesiątych XX wieku. Konkluzje były pod dostatkiem krytyczne, tak aby przez kolejnych 20 lat założenie nie był kontynuowany.

Na początku XXI wieku pojawiły się pomysły odświeżenia projektu, w USA. W obecnej chwili projekty te nie są szerzej finansowane.

Opis

Główne elementy elektrowni orbitalnej to:

• kolektor, średnio skonstruowany z baterii słonecznych,
• antena mikrofalowa, skierowana na Ziemię,
• duża antena odbiorcza, umieszczona na powierzchni Ziemi.

Kolektor nasłoneczniony przypadkiem mieć konstrukcję podobną kiedy jego naziemne odpowiedniki. Nieważkość i niedostatek czynników pogodowych pozwala niemniej porzucić z wielu elementów konstrukcyjnych, co prawdopodobnie o wiele zniżyć jego masę. Wymagane jest tylko utrzymywanie go w całości i okazja obracania, właśnie żeby był zorientowany przez pełny okres w stronę Słońca.

Uzyskanie skupionej wiązki mikrofal z odległości sięgającej orbity geostacjonarnej wymaga anteny nadawczej o średnicy wokół kilometra. Antena odbiorcza powinna mieć wówczas naokoło 10 km średnicy. W sąsiedztwie natężeniu mikrofal obok powierzchni Ziemi 230 W/m², umożliwi to przesyłanie 5-10 gigawatów mocy.

Problemy

Wartość wyniesienia na orbitę

Podstawowym problemem jest cena wyniesienia konstrukcji na orbitę. Dzisiaj koszt wyniesienia na orbitę sięga 6-11 tys. $ za tysiąc gramów. Wedle szacunków, tak aby elektrownia orbitalna była opłacalna, wartość ta musi zmniejszyć się do 400-500 $/kg.

Przy analizie wypada brać pod uwagę faktor skali. Wielokrotne loty mogą opuszczać średni wartość wyniesienia kilograma na orbitę. Ażeby dowieść jaka kwota lotów jest potrzebna, załóżmy na przykład użytek niezmiernie lekkich ogniw, o masie 1 kg na uzyskiwany kilowat. 4 GW elektrownia będzie wymagała minimalnej masy 4 tys. dźwięk. Oznacza to co w żadnym razie 40-80 kursów wielkoładunkowych (HLLV) do wyniesienia elementów na niską orbitę. Stamtąd używając silników jonowych mogą one stać się roztropnie wyniesione na wyższą orbitę. Szacując cena jednego kursu na 500 milionów $, otrzymujemy kumulacyjny cena 20-40 miliardów $.

Istnieje parę pomysłów znacznego obniżenia tej wartości, w oparciu o potencjalnie realizowalne technologie:

• Zbudowanie paneli z materiałów księżycowych. Wartość wyniesienia analogicznej masy z powierzchni Księżyca byłby kilkadziesiąt bicie pomniejszy. Dokonanie tego wymaga opracowania technologii wydobycia materiałów z Księżyca, wyprodukowania na miejscu ogniw, i produkcji na miejscu paliwa do rakiet.
• Wykorzystanie planetoid. Potencjalnie względnie lekki wehikuł nadzwyczajny mógłby przyholować na orbitę planetoidę zawierającą wystarczającą liczba materiałów. Do tej pory nie przeprowadzono lecz żadnych prób kontrolowanej modyfikacji trajektorii planetoidy. Na dodatek myśl ta wymaga zbudowania odpowiedniej infrastruktury przetwórczej na orbicie.
• Wyniesienie elektrowni za pomocą windy kosmicznej. Takie sposób byłoby najtańsze i nie wiązałoby się z dodatkowymi komplikacjami. W tym momencie nie istnieją niemniej włókna z których wolno by stworzyć windę kosmiczną. Duże nadzieje wiązane są z pracami powyżej nanorurkami węglowymi.

Bezpieczeństwo

Wykorzystanie mikrofal do przesyłania energii jest w najwyższym stopniu kontrowersyjnym elementem projektu. Kontrowersje te są jakkolwiek głównie efektem nieporozumienia, albowiem używana splot mikrofal nie będzie w stanie zrobić żadnych szkód.

Na powierzchni Ziemi, wielkość wiązki w jej ognisko ma dawać w wyniku dookoła 230 W/m². Stanowi to mniej aniżeli 1/5 stałej słonecznej. Nie jest toteż możliwe spalenie, ani co więcej istotne podgrzanie niczego taką wiązką. Badania pokazują, że takie moc nie wyrządza szkód żywym istotom co więcej w pobliżu ciągłej ekspozycji. Prócz obszarem anteny odbiorczej wielkość mikrofal będzie wynosiło pod 10 W/m² i żwawo malało z odległością od anteny. Niebezpieczeństwo z poprzednio związane nie jest większe od powodowanego przez użytek telefonów komórkowych.

Ekonomia

Kolektor nasłoneczniony na orbicie okołoziemskiej nie wymaga wsporników.

Konkurencyjność elektrowni orbitalnej zależy od cen energii i jest powiązana z dostępnością alternatywnych jej źródeł. Traf umieszczenia taniej anteny odbiorczej na dowolnym obszarze, pozwala dotyczyć taką elektrownię jak elastyczne źródło energii do obszarów dokąd jest płeć słaba najdroższa.

Przykładowo 4 GW elektrownia, działająca nieustająco przez 99% czasu wytwarzałaby naokoło 35 TWh energii w ciągu roku. W sąsiedztwie obecnych cenach energii w USA (wokół 5 centów za kWh), oznacza to 1,75 mld $ na rok, inaczej 35 mld $ w ciągu 20 lat działania. Jest to widać mniej aniżeli wyniósłby wartość konstrukcji. Z drugiej okolica, wartość energii w Wielkiej Brytanii sięga 22 centów za kWh, co oznacza dookoła 150 mld $ zysku w ciągu 20 lat.

Porównanie z paliwami kopalnymi

Współcześnie dookoła 85% energii wykorzystywanej przez człowieczeństwo pochodzi z paliw kopalnych. Jej wartość zależy wówczas w dużej mierze od dostępności i cen wegla, ropy naftowej i gazu ziemnego. Ich zasoby są aczkolwiek ograniczone (zobacz Peak Oil) i ciągłe nasilenie zapotrzebowania związane z rozwojem państw takich kiedy Państwo Środka i Republika indii sugeruje, że ceny te będą z upływem czasu rosnąć.

Porównanie z energetyką jądrową

Energetyka jądrowa jest czystszą i z większym natężeniem efektywną alternatywą na rzecz paliw kopalnych. Elektrownie orbitalne posiadają ponad nią niemniej jednak zastęp zalet, mogących usprawiedliwić większe koszty:

• brak odpadów promieniotwórczych,
• brak niebezpieczeństwa katastrofy (wyłączając ryzykowny krok związane z samymi lotami orbitalnymi),
• niezależność od dostępności paliw rozszczepialnych,
• brak zagrożeń związanych z rozprzestrzenieniem broni jądrowej.

Z drugiej okolica, jednakowo podczas gdy energetyka jądrowa, elektrownie orbitalne mogą być postrzegane przez obywatele jak niebezpieczne.

Porównanie z energetyką fuzyjną

Fuzja jądrowa stanowi potencjalnie nieograniczone źródło czystej energii. Elektrownie wykorzystujące to widziadło produkowałyby w dużym stopniu mniej odpadów od elektrowni atomowych, korzystały z łatwo dostępnego paliwa i nie wiązałyby się z żadnym ryzykiem katastrofy. Acz nie bacząc na intensywnych prac prowadzonych od kilkudziesięciu lat, są one bez ustanku nie wcześniej w fazie projektów. Funkcja tej technologii jest uzależnione od dalszych przełomów w inżynierii materiałowej i fizyce plazmy. Współcześnie największe nadzieje wiązane są z 10-miliardowym projektem ITER, jaki ma wykopać fundament aktywność w 2016 roku.

Elektrownie orbitalne z kolei nie wymagają opracowania żadnych nowych technologii, a tylko ich opłacalność jest uzależniona od zmniejszenia kosztów dzisiaj znanych rozwiązań.

Porównanie z naziemną energetyką słoneczną

Większość obszarów Europy, w szczególności Stary kontynent Północna, położone są na zbytnio dużej szerokości geograficznej, żeby dostawać duże insolacja. Jest to jeden z powodów na rzecz których energetyka słoneczna nie jest w tamtym miejscu konkurencyjna. Ceny ogniw słonecznych żwawo acz maleją i z upływem czasu pole tej energetyki być może wzrosnąć.

Nawet w pobliżu znacznym spadku cen ogniw, elektrownia orbitalna bez ustanku posiada multum zalet w stosunku do dużych elektrowni naziemnych:

• Elektrownia naziemna wymaga kilkukrotnie większego obszaru. W związki od nasłonecznienia miejsca budowy, baterie słoneczne pokryłyby 4-10 baty większą powierzchnię aniżeli antena odbiorcza.
• Antena odbiorcza jest przezroczysta, linia prosta w konstrukcji i tania. Przypadkiem stać się wybudowana powyżej standardowo uprawianymi polami, nie zajmując tym samym użytecznego miejsca.
• Klasyczna elektrownia słoneczna nie produkuje energii w ciągu nocy. Oznacza to niezbędność dodatkowej infrastruktury do przechowywania energii, bez której być może pani serwować tylko w charakterze pomocnicze źródło energii na rzecz innych elektrowni.
• Czynniki pogodowe wpływają na skuteczność elektrowni naziemnych i powodują ich zużywanie. Ogniwa naziemne są również z większym natężeniem narażone na degradacja i trudniejsze do zastąpienia aniżeli anteny dipolowe.
• Położenie naziemnej elektrowni jest ustalone. Elektrownia orbitalna prawdopodobnie mieć wybudowanych nieco tanich anten odbiorczych i zwracać energię w obszar, dokąd jest płeć słaba chwilowo z większym natężeniem potrzebna i cenniejsza.

Porównanie z innymi odnawialnymi źródłami energii

Pozostałe odnawialne źródła energii (wigor wiatru, animusz wodna, werwa geotermalna itp.) mogą ukoić jeno część światowego zapotrzebowania. Ich manipulacja jest ograniczone głównie przez żyłka geograficzne. W 2005 roku w USA elektrownie wodne produkowały 6,5% całej energii, a pozostałe źródła odnawialne 2,3%.

Elektrownie korzystające z pływów, fal i prądów morskich mogłyby przynieść więcej energii, jakkolwiek wymagają jej przesyłania na duże odległości, co również wiąże się z dużymi kosztami.

Przypisy

1. ↑ Power from the Sun: Its Future
2. ↑ Patent mikrofalowego przekaźnika energii
3. ↑ Glaser, P. E., Maynard, O. E., Mackovciak, J., and Ralph, E. L, Arthur D. Little, Inc., “Feasibility study of a satellite solar power station,” NASA CR-2357, NTIS N74-17784, Feb. 1974
4. ↑ Satellite Power Układ Concept Development and Evaluation Oprogramowanie Reference Ustrój Report
5. ↑ A Fresh Look at Space Solar Power: New Architectures, Concepts, and Technologies. John C. Mankins. International Astronautical Federation
6. ↑ Pentagon Considering Study on Space-Based Solar Power
7. ↑ Japan Developing SPS (Associated Press)
8. ↑ Conceptual study of a SPS
9. ↑ Reinventing the Solar Power Satellite
10. ↑ Satellite Concept Power Systems Definition Study
11. ↑ Figure 3.8.2.2-6. Orbital Options for Solar Power Satellite
12. ↑ A Fresh Look at Space Solar Power: New Architectures, Concepts and Technologies
13. ↑ A Hopeful View of the Human Future, Gerard K. O’Neill, ISBN 0-671-24257-1, P. 182-183
14. ↑ World Consumption of Primary Energy by Energy Type and Selected Country Groups, 1980-2004
15. ↑ Transition to sustainable markets Figure 3 shows approximately 9% decrease per year in costs for PV
16. ↑ U.S. Energy Information Administration: Electric Power Generation by Fuel Type (2005)
17. ↑ Annual Energy Outlook 2007 (Early Release)

Zobacz też

• energetyka
• energetyka słoneczna
• odnawialne źródła energii
• eksploracja kosmosu

Linki zewnętrzne

• The World Needs Energy from Space
• Space-Based Solar Power Efforts
• Reinventing the Solar Power Satellite”
• Japan’s plans for a Solar Power Station in Space
• Whatever happened to solar power satellites?
• Solar Power Satellite from Lunar and Asteroidal Materials

Internet niskiego napięcia (nn) – net elektroenergetyczna, która dostarcza energię elektryczną do indywidualnych odbiorców.

W Europie i większości krajów świata lokalna net elektroenergetyczna tzw. “niskiego napięcia”, tzn. doprowadzona bez ogródek do odbiorców indywidualnych dostarcza prądu przemiennego o częstotliwości 50 Hz, poniżej napięciem fazowym 230 V. Odbiorcy trudny lekko większej mocy dostarczanej zasilani są z sieci trójfazowej o napięciu międzyfazowym 400 V. Prawie że do końca XX wieku stosowano kanon sieci niskiego napięcia 220 V/380 V.

W USA, Japonii i niektórych innych krajach oprócz Europą standardy sieci elektroenergetycznej są inne, np. 60 Hz, wobec napięciem 127 V.

Napięcie takie jest charakterystyczne na rzecz końcowego odcinka rozprowadzania energii elektrycznej w sieciach elektroenergetycznych. W terenach mocno zabudowanych (np. miastach) zasilanie takie doprowadzane jest kablami ukrytymi poniżej ziemią. Tudzież w miejscach o rzadszej zabudowie (np. wsiach) stosuje się linie napowietrzne niskiego napięcia, wykonane ze stalowo-aluminiowych przewodów zawieszonych na konstrukcjach wsporczych w postaci słupów (drewnianych bądź żelbetowych) wyposażonych w odpowiednie izolatory. W ostatnim czasie co chwila częściej stosuje się również pakiet izolowanych przewodów, co w znacznym stopniu upraszcza składanie instalacji, podczas gdy również podnosi bezpieczeństwo i solidność sieci, przez eliminację zwarć powodowanych przez zwierzęta albo dar atmosferyczne.

Tramwajowe linie trakcyjne zasilane są napięciem stałym o wartości 500…800 V - są to w takim razie również sieci napięcia niskiego.

Zobacz też

• niskie napięcie
• Sieć średniego napięcia
• Sieć wysokiego napięcia
• Sieć najwyższego napięcia

Głowica kablowa to faktor osprzętu kablowego elektroenergetycznej linii kablowej chłopak do szczelnego zakańczania kabli i zapewniający im wymaganą niezmienność mechaniczną i elektryczną.

Głowice kablowe mogą być dostosowane do pracy w warunkach wnętrzowych (oddzielnie wnętrzowe) i napowietrznych (oddzielnie napowietrzne). W relacje od czynnika izolującego w kablu (azali lina chudy, azali w izolacji gazowej, wodnej azaliż olejowej) i od jego napięcia stosuje się różne konstrukcje głowic.

Najczęściej głowice kablowe spotykane są w rozdzielniach na stacjach elektroenergetycznych, w stacjach transformatorowych podczas gdy i na słupach w przypadku skablowania odcinka linii napowietrznej.

Energia elektryczna wyobrażenie o kilku znaczeniach:

Spis treści

• 1 Swada zgromadzona w polu elektrycznym
• 2 Animusz kondensatora
• 3 Animusz elektrostatyczna
• 4 Animusz prądu elektrycznego
  • 4.1 Wigor elektryczna jak ładunek na rynku
  • 4.2 Właściwości energii elektrycznej
  • 4.3 Wady energii elektrycznej
• 5 Zobacz też
• 6 Linki zewnętrzne

//

Zapał zgromadzona w polu elektrycznym

W polu elektrycznym zgromadzona jest animusz. Wolumen energii zawartej w jednostce objętości pola elektrycznego wyraża wzór:

gdzie:

• η - gęstość energii (zapał w objętości jednostkowej)
• εo - przenikalność dielektryczna próżni,
• E - siła pola elektrycznego.

Ikra kondensatora

Energię zmagazynowaną w kondensatorze jest dozwolone wyrazić:

gdzie:

Q - ładunek, do którego naładowano kondensator,
C - pojemnością kondensatora,
U - energia między okładkami kondensatora

Energia ta jest równa energii pola elektrycznego występującego między okładkami kondensatora.

Ikra elektrostatyczna

Energia elektrostatyczna jest to swada nieruchomego układu ładunków wynikająca z oddziaływania między nimi. Za energię elektrostatyczną uznaje się ponadto energię poruszających się ładunków, o ile pomija się efekty ich ruchu. Swada elektrostatyczna jest także opisywana jak wigor ładunku w polu elektrycznym.

Wigor prądu elektrycznego

Energia elektryczna prądu elektrycznego to wigor, jaką prąd elektryczny przekazuje odbiornikowi wykonującemu pracę bądź zmieniającemu ją na inną formę energii. Energię elektryczną przepływającą albo pobieraną przez sprzęt określa iloczyn natężenia prądu płynącego przez urządzenie odbiorcze, napięcia na odbiorniku i czasu przepływu prądu przez odbiornik.

Zużycie energii elektrycznej w technice mierzone jest w kilowatogodzinach (kWh). Urządzeniem do pomiaru wyczerpania energii elektrycznej jest prędkościomierz energii elektrycznej.

W obwodach prądu przemiennego wyróżnia się miara a co za tym i idzie energię czynną, bierną i pozorną.

Energię zużytą przez instrument oblicza się mnożąc jego natężenie przez era jego pracy. Amplituda jest wyrażana w kilowatach (kW) czy też w watach (W), a 1 kW = 1000 W. Na przykład, jeżeli imbryk zasilany napięciem 230 woltów, pobiera prąd o natężeniu 10 amperów, to jego intensywność wynosi 2300 W. Im większa jest zakres urządzenia, tym więcej zużywa energii elektrycznej w jednostce czasu. Natężenie, jaką narzędzie pobiera w ciągu swojej pracy, jest podawana przez producenta w instrukcji obsługi (dane techniczne), na tabliczce znamionowej czy też etykiecie energetycznej urządzeń (wielkość znamionowa).

Zapał elektryczna jak ekwipunek na rynku

Energia elektryczna jest przedmiotem obrotu na rynku. Miano popularna energii elektrycznej to prąd. Elementem składowym ceny rynkowej energii elektrycznej, z uwagi na gigantyczny kwestia jej przechowywania, jest koszt usługi jej przesyłu. Ta właściwość energii elektrycznej decyduje o tym, że potrzeba posiadania na prąd wynika z jego bieżącego korzystania. Tym samym koszty zmienne produkcji energii elektrycznej są ściśle uzależnione od zapotrzebowania na energię elektryczną.

Właściwości energii elektrycznej

Najważniejsze własności energii elektrycznej:

• łatwość:
  • transportu,
  • rozdziału,
  • regulacji - przekształcania do parametrów niezbędnych do wykorzystania;
• nie zanieczyszczanie środowiska,
• wysoka biegłość przetwarzania w formy energii użytecznej.

Wady energii elektrycznej

Właściwością energii elektrycznej jest ponadto szkopuł jej przechowywania. Musi być płeć nadobna wytwarzana w momencie zapotrzebowania na nią. Stosowane akumulatory są nieco pojemne, nieco wydajne a ciężkie, co wyklucza je jak środek do magazynowania i transportowania większych ilości energii (do gromadzenia energii wykorzystuje się np. elektrownie szczytowo-pompowe).

Niemożność magazynowania większej ilości energii elektrycznej w małej masie i objętości akumulatora jest główną przyczyną, na rzecz której nie jest teraz możliwe skonstruowanie taniego w eksploatacji auta napędzanego elektrycznością - wartość eksploatacji zamknąłby się w tamtym czasie w cenie dookoła 2-5zł/100km.

Zobacz też

• Europejska Gromada Regulatorów Energii i Gazu

Linki zewnętrzne

• Urząd Regulacji Energetyki
• Polskie Asysta Przesyłu i Rozdziału Energii Elektrycznej